NYC 6-AUG: de heenreis en aankomst

Greenland

Snelle reis, althans zo ervaar ik dat. Onderweg nog veel mooi luchten gezien, en het witte uitgestrekte Groenland omringt door azuurblauw water (zie afbeelding)! Dan het vliegveld. Wat ik had verwacht is heel circus bij het ‘binnenkomen’ van de VS. Dat was het dus niet. Geen rij, we konden beide direct doorlopen naar een ‘officer’. “Do you have something to declare?” vroeg de kerel, denk jonger dan ik zelf, nogal ongeïnteresseerd aan mij. En “what is the purpose of your visit?”, terwijl hij lekker achterover hing in zijn stoel mijn paspoort bestudeerde. Even vier scans maken van beide handen en de duimen afzonderlijk, stempel en we waren binnen. Even de bagage wachten uit het ruim, duurde wel even een half uurtje, en door de laatste barrière, een verklaring van bagage afgeven, en done. Op naar de taxi. Dat duurde wat langer, niet te vinden, dus bellen. Een oudere kerel haalt ons op, we hebben geen voucher geprint, was niet nodig volgens de site, volgens meneer wel. Mevrouw van taxicentrale op vliegveld geeft aan bij meneer dat mailen ook prima is, meneer akkoord. Toch weer niet, zijn centrale aan de telefoon, en bevestigd hem dat alles in orde is en zijn betaling ook akkoord is. Ik vraag hem of alles in orde is, hij bevestigd. De rit gaat in een Amerikaanse Ford SUV en we gaan al vrij snel over de highway. Echt galant rijdt meneer niet, maar who cares, ik niet in ieder geval. Heel mooi is het uitzicht wat we hebben op de skyline van de stad, het maakte grote indruk op me. Ik voelde me als een pesant, voor het eerst oog in oog met the big city. De stad is druk, als altijd. Via een tunnel komen we van New Jersey in Manhattan en al snel zien we straten als Broadway, Amsterdam Avenue en borden die wijzen op Central Parker, so we’re getting closer…

Dan worden we gedropt in onze straat, vlakbij ons gebouw. De eerste sleutel doet z’n werk en laat ons in de hal toe en we komen via de trap op “onze” etage aan. De tweede sleutel. Die lijkt er minder trek in te hebben. Wat een gehannes zeg, onze host heeft al even contact gelegd en gevraagd hoe onze reis was en of we al “ingecheckt” zijn. Ik reageer terug dat we nu bijna binnen zijn, maar de sleutel het niet lijkt te doen. Door het gerommel aan de deur komt een buurman eens kijken, hij legt uit hoe de deur werkt. In plaats van naar rechts, moeten we naar links draaien om hier de deur te openen. Eenmaal binnen treffen we een appartement zoals we ons dat ook hadden voorgesteld. Prima aan ruimte, weinig daglicht, wat prima is als het heet weer is zoals nu het geval is. En een waanzinnig grote en fijne hoekbank. Waar we ons al gauw even op neervleien. Heerlijk na zo’n dag reizen. Eten zou fijn zijn, want voor ons gevoel is het al diep in de nacht. Wat het in Nederlandse tijd ook is, daar is het dan zo’n 3 uur maandagochtend. Ik kook nog wat eieren, da’s nu even onze supper voor vandaag.

Pieterpad: Pieterburen – Rolde

Al lang geleden las ik ooit iets over het Pieterpad. En van verschillende mensen hoorde ik dat ze lange afstand wandeling (deels) had gelopen en dat dit goed was bevallen. Het boekje lag al een tijd klaar, en mijn hikingschoenen had ik al meer af- dan ingelopen.

Na voorbereidingen in de zin van oefenen met tent opzetten en het aanschaffen van een lichtgewicht slaapmatje en een wandeling met mijn nieuwe backpack, was het op 8 juli dan zover. Via de trein ging ik van Rotterdam naar Groningen en stapte over van NS naar Arriva om via dieseltrein in Winsum aan te komen. Daarna nog een stukje met de bus naar Pieterburen, het startpunt voor mijn Pieterpad-ervaring.

20170708_121207
Startpunt Pieterpad, of het eindpunt, net welke richting je de route loopt natuurlijk.

Daar aangekomen wijst de klok al het middaguur aan. Voor ik start aan mijn wandeltocht eet ik eerst een tosti en drink twee koppen koffie. Dan is het tijd om te gaan. Winsum is het einddoel voor mij vandaag. De route gaat dwars over akkers, bruggen en wegen naar het eerste dorp wat ik tegenkom is Eenrum. Mooi kerkje en een bijzondere waterpomp (helaas niet op de foto gezet). Wat mij direct opvalt is dat de mensen elkaar vriendelijk groeten, altijd weer leuk omdat mee te maken als je de ‘grote’ stad gewend bent. En het tweede is dat de route zo ontzettend goed is aangegeven.

Ruim twee uur nadat ik ben gestart arriveer ik in Winsum, het eindpunt is herberg De Gouden Karper. Ik loop iets terug en vlak voor de brug over het Winsumerdiep ga ik naar links, op naar de camping Marenland. Daar krijg ik een plek voor mijn trekkerstentje.

20170708_151020
De Gouden Karper, eindpunt voor etappe 1.

Leuk en schone camping, gezellig eigenlijk. Toen mijn tent stond, ging gelukkig lekker snel, naar het dorpje gegaan naar een AH voor een ontbijtje voor de volgende dag en wat fruit.

Daarna wat biertjes weggetikt bij de herberg en wat zitten lezen uit Dostojevski’s “Verzamelde Verhalen”. Niet echt heel gezond na een lekker stukje lopen: een portie bitterballen als diner en deze wegspoelen met wat bier. Waren er wel acht dat zijn nog porties!

Het weer is perfect om lekker in een tentje te liggen, niet te koud, niet te warm, weinig wind. Het slapen gaat natuurlijk voor geen meter, maar wel lekker ontspannen met prima muziek, lekker dommelen. Uiteindelijk slaap ik zo’n 4 uur, want de nogal wat vroege vogels. In de bomen van de camping floten ze er lustig op los. Tegen zes uur vind ik wel prima en kom ik mijn veldbed uit en ga rustig aan alles weer opruimen en inpakken.

Aan de waterkant van het Winsumerdiep ga ik lekker even zitten en eet mijn ontbijtje. Uit een van de campers die aan het water staan komt een vrouw en zet koffie. Heel aardig dat ze even naar mij toe komt en vraagt of ze mij “plezier kan doen met een kop koffie”.

Top dus, mevrouw heeft vroeger ook veel rondgetrokken met een rugzak. Prachtig toch die simpele en spontane gebeurtenissen?

Ergens rond half acht loop ik weg, de start van de tweede etappe van het pad dat naar de Sint Pieter leidt! Als einddoel heb ik in ieder geval Groningen. Volgens het boekje 21 kilometer, omgekeerde en bijna het dubbele van de 12 van de eerste dag. De route start eigenlijk direct achter de camping en al vrij snel ga ik een flink eind door de weilanden. Voordat ik in dit weiland sta, moet ik over een hek heen, pal daarachter ligt een kudde schapen. En die vinden het niet nodig een centimeter aan de kant te gaan.

20170709_080019

Nou ik zie wel, en als mijn voet bijna de grond raakt, dan vinden ze het toch tijd worden iets te wijken, al blatend. Naast dat de boer(en) dus toestaan dat je over hun land loopt, landloper bent, merk ik tijdens deze route ook sommige delen over hun (achter)erf gaan. Gastvrij dus!

20170709_080319

Net na de schapen stuit ik op dit tafereel: hoe mooi en weids!

20170709_081021

Ergens in de route tussen Klein Garnwerd en Garnwerd nader ik een brug over het Reitdiep, wat vroeger heel wat geweest moet zijn, want er liggen serieuze zeedijken om dit water. Jammer dat de route achter de dijk en niet over deze dijk loopt. Iets later loop ik er overigens wel naast. In een weiland vol koeien staat een koe het water, de uitslover.

20170709_093538

De route leidt mij wat zigzaggend langs dit water en over terpen. Een van de terpen waar ik overheen loop is die van Oostum. Ik las dat deze terp mogelijk al uit de IJzertijd stamt, in (Noord-)Nederland ergens vanaf de 5e voor onze jaartelling. Hoewel er maar een paar boerderijen en huizen staan heeft het wel een kerkje, bouwstijl Romaans.

20170709_100008
Romaans kerkje van Oostum

Dus ook al flink oud, ergens uit de 13e eeuw. Via Wierum, ook al een gehucht, loop ik verder naar Groningen. Vanaf dat moment zie ik de Martinitoren al in de verte.

20170709_102523
Terp bij Wierum

Om een een lang verhaal wat in te korten: ik bereik de stad en loop via het mooie Noorderplantsoen. Als ik daaruit loop, steek ik opnieuw het Reitdiep over, steeds verder het hart van Groningen in. Om 12 uur ben ik op Vismarkt, en ik ben aardig op, niet van het lopen op zich, wel van de ballast op m’n rug / heupen. Ik loop naar het einde van de etappe van deze dag, de overzijde van het station. Ik ga daar eens lekker zitten nadenken over hoe nou verder. Ik besluit om mijn lichaam rust te geven en lekker een hotel te boeken, de keuze valt op The Student Hotel, vooral vanwege het feit dat het nieuw en goedkoop is. Ik zie er tijdens het inchecken nogal wat verhit uit, was ook best warm, en de dame achter de desk biedt mij wat verkoeling aan: ik krijg een ijsje, chill! Ik slaap er lekker bij en ‘s avonds pak ik nog een paar gouwe rakkers en eet wat bij de Drie Zusjes. Het hotel bevalt mij goed, ik slaap lekker en vast. Het publiek: veel internationale toeristen en achtergebleven studenten (want zomervakantie). De volgende dag ga ik na een lekker ontbijtje weer op stap. Haast maak ik totaal niet, ik ga ergens om 9 uur naar het ontbijt en check rond half elf uit bij het hotel.

20170710_091819
Goede start van de dag!

Het doel van deze derde dag is om Zuidlaren te halen. Het weer is wat onzeker, het is broeierig en zonnig als ik Groningen verlaat. En als ik langs het mooie Hoornse Meer en het Paterswoldsemeer loop richting Haren, dan is het mogelijk nog mooier. Ik loop door het stille Haren. En denk terug naar de rellen die hier een paar jaar terug plaatsvonden. In mijn ‘eigen’ nooit saaie wijk heb ik dat nog nooit meegemaakt, maar ik kan het mij wel inbeelden. Maar hier, Haren? Ik loop langs de bebouwde kom via een smal fiets- en wandelpad. Van achteren nadert een wat ouder stel mij. Ze beginnen een praatje en vragen of ik het Pieterpad loop, wat ik natuurlijk bevestig. Zij hebben hem ook gelopen en zijn nu met de camper in de buurt van plassen waar ik net langs liep en fietsen lekker in de buurt. Ze hebben veel gelopen hoor, zelfs van Nederland naar Santiago de Compostela. Na nog even leuk te spreken met elkaar gaan vervolgen we dezelfde weg weer, zij fietsend, ik lopend. Volgens de gids bevindt zich in Haren een horecagelegenheid, fijn want ik ben wel toe aan wat drinken. Jammer voor mij loop ik op maandag en dat is nou net de dag dat deze uitbater de zaak dicht heeft. Ik overweeg om ergens aan te bellen, maar gok erop dat het wel goed komt. En dat komt het, ergens redelijk in de middle of nowhere kom ik een drinkwatervoorziening tegen! Ik loop verder en kruis de spoorlijn tussen Assen en Groningen via een ijzeren spoorbrug, volgens de gids uit 1920, dus al 97 jaar oud.

20170710_133448
Spoorbrug, 1920.

Ik loop niet alleen steeds verder van de stad af, zo voelt het ook echt. Wegen die kronkelen, asfalt wat overgaat in een zandweg en overgaat in een smal paadje door de weilanden. Een mooi stukje noemt men daar het Tranendal, hoe mooi en dan zo’n naam.

20170710_134416

En dan door een bos en zo om een een heideveld heen, de Appelbergen. Daar voorbij kom ik een bordje tegen van een horecagelegenheid, het is dan al zo’n half drie. Ik loop veel, dus een loempia met patat, geen punt toch. En met een lekker Italiaans ogende salade. Ik vervolg mijn weg weer en loop een paar kilometer verder langs “De Hondsrug” van Nivon en overweeg er mijn tent op te slaan. Maar ik doe het niet, ik wil mijn doel van vandaag halen, Zuidlaren. Via een zandpad kom ik uiteindelijk aan de rand van dit dorp. Daar ben ik zo onhandig om voorbij een supermarkt te lopen, te gefocust op de camping een paar kilometer verderop. Ik verwacht daar wel wat te kunnen kopen. De camping heeft plek dus ik ga verder. De tent snel opgezet en omdat er dus niets meer open is op de camping ga ik terug naar het dorp. Zo’n 3 kilometer. En terug ook weer dezelfde afstand. Ik heb het dan wel redelijk gehad en heb die dag 36 kilometer afgelegd in totaal. Waar ik echt geluk mee heb is dat ik mijn tent open en de eerste dikke regendruppels in mijn nek voel vallen. Niet slecht, want het is nog steeds flink broeierig. Als ik mij even later ga douchen, dan ervaar ik dat het veld blank staat. Minder vind ik dat het ook redelijk hard onweert. De volgende dag, redelijk slecht geslapen, again, regent het niet meer. Wel verneem ik dat het die dag opnieuw hard gaat regenen en dan 15 uur achter elkaar. Tja, wat nu. Ik ruim alles lekker op en neem mij voor om ondanks dit vooruitzicht de route van Zuidlaren naar Rolde te lopen.

Al snel ben ik onderweg, ik denk dat ik ergens tussen acht en half negen weg ben. De route is afwisselend: eerst door een strak gepland bos uit de jaren 20 of 30 van de vorige eeuw. Dan door een veld waar de Drentse Aa doorheen meandert met paarse orchideeën in de kant, dan weer een bos, totaal geen structuur in te vinden deze keer, dan weer door een veengebied waar ik via zuwe doorheen liep.

20170711_092006

En daarna via de Gasterse Duinen, een heideveld, langs een hunebed naar Gasteren. Daar aangekomen begint het te regenen, ik trek daarom mijn regenjas uit de tas.

20170711_095207

20170711_095956
Hunebed op de Gasterse Duinen

Als ik hem goed en wel aan heb, stopt het weer. Ik ga even zitten en denk wat ik ga doen. Het weer is er niet beter op geworden sinds deze morgen, maar mijn lijf ook niet. En ik merk dat hierdoor mijn focus weer terugschiet naar het maken van de kilometers op zich, het kunnen afvinken, in plaats van het genieten van de omgeving en het zwerven zelf. Ik ga toch door, nog zo’n 7 a 8 kilometer te gaan, moet lukken. Als ik dorpje uitloop dan ga ik al vrij snel het Ballooërveld op. De wegen over dit veld zijn oeroude karrensporen van vroegere handelsroutes.

20170711_114659
De Galgenberg op het Balooërveld

Ik las dat dit wegen uit prehistorie zijn, wat mij als liefhebber van geschiedenis zeker aanspreekt. Eigenlijk is het Ballooërveld een necropolis, een dodenstad. Er liggen volgens het boekje van het Pieterpad “maar liefst veertig grafheuvels” en “een urnenveld”. Als gezegd ik was redelijk kapot, het was zo eenzaam. In de wetenschap dat ik op een prehistorisch kerkhof rondloop, het bracht mij een wat vreemd gevoel. Als “kers op de taart” liep ik nog langs een de Galgenberg, een grafheuvel waar de veroordeelden in de middeleeuwen gedoemd waren te sterven tussen hemel en aarde. Kennis en kunde om een voorbijganger een macaber gevoel te bezorgen, dat konden de Middeleeuwers wel. De weg kronkelt over het veld, de toren van Rolde is zichtbaar maar staat steeds op een ander punt van de horizon.

20170711_120826
Eindelijk, einddoel Rolde is goed in zicht en bijna bereikt!

Als ik eindelijk de zandwegen verlaat loop ik over een veld en daarna via een landweg bereik ik het dorp Rolde. I made it! Na een kwartier wachten brengt een bus mij naar Assen en van daaruit ben ik met ruim 2 uur weer terug op mijn basis, Rotterdam.

Ik kijk terug op een paar leuke en mooie dagen in prachtige en afwisselende omgevingen. Ergens wist ik het wel, het is tijdens deze dagen nog eens bevestigd: wat heeft Nederland een hoop mooie plekken! Wat is mij verder opgevallen: veel mensen die ik hierover sprak liepen de route ooit, of kennen wel iemand die dit deed. Maar hoewel het zomer was en het weer meestal prima was om te wandelen, kwam ik maar zelden mensen tegen.

Ga ik het verder lopen ja, zeker. Ga ik anders aanpakken: ja, zeker, dat ook.

(Ik heb tijdens het schrijven het stuk tussen Rolde en Schoonloo inmiddels gelopen, meer over dat stuk later).

Ping-pong bubbles

Muziek. Er zijn weinig dagen dat ik er niet naar luister. Youtube, Mixcloud, Soundcloud en natuurlijk heel veel Spotify. Soms hoor ik het amper, omdat ik bezig ben met iets. Maar heel vaak raak helemaal enthousiast, dromerig, somber of blij van muziek. Prachtig toch! Wat dacht je van dit nummer van Yosi Horikawa?

Lam met abrikozen

Dit pinksterweekend heb ik weer eens moeite genomen een gerecht te maken wat ik nooit eerder maakte. Altijd leuk om te doen, omdat ik dan weer wat nieuws leer, en wat is nou leuker dan iets doen wat je nooit eerder deed? Begin dit jaar heb “50 Great curries of India” van Camelia Panjabi aangeschaft. Naast de 50 curries gaat ze eerst in op de filosofie en de definitie van Indiase keuken en beschrijft ze de oorsprong en het gebruik van allerlei kruiden en verse specerijen. Als je zegt curry, denk ik aan bijzonder pittig eten. Een speciaal stuk wijdt ze dan ook aan pepers, niet minder dan 10 varianten.

Anyways, dat die pepers niet altijd dominant aanwezig zijn bewijst dit recept waarin een speciale rol voor lamsvlees en abrikozen is bedacht. Het is een vrij simpel te maken gerecht, maar kost wel tijd, zeker 6,5 uur, al hoef je er een flink deel niet bij te zijn omdat het om week- of suddertijd gaat.

Voor zover ik de kruiden nog niet in huis had, heb ik ze gekocht op de zaterdagmarkt aan de  Binnenrotte, met dik 460 kramen meer dan genoeg te vinden. Meer dan de gedroogde abrikozen en cardamoms had ik niet nodig. Continue reading “Lam met abrikozen”

Moestuintje

Gebiologeerd sla ik gade hoe het aardetablet volraakt van het opgezogen water. Na ieder jaar moestuintjes te hebben gespaard maar er zelf niets mee te hebben gedaan, heb ik gisteren dan eindelijk eens de stoute schoenen aangetrokken. De 30 milliliters water zijn zo in de tablet opgenomen.

Aardetablet neemt het water gulzig op.
De aardetablet neemt het water gulzig op.
20170526_105214
Beetje kneden en het tabletje is onomkeerbaar in de aarde veranderd

De aarde deed ik vervolgens weer terug in het potje waar het als tablet uitkwam. Op zo’n halve centimeter van de rand verwijderd deed ik het zaaigoed.

20170526_111519
Peultjes.
Groot kaasjeskruid
Groot kaasjeskruid

Los van dat ik benieuwd ben naar het resultaat vind ik dit nu al leuk om eens gedaan te hebben. Ik had tot gisteren nog nooit van kaasjeskruid gehoord en moet nog uitzoeken wat ik er mee kan doen. Ik neem mij voor om de verdere ervaringen en voortgang ook te posten!

 

 

Spannende tijden zijn (bijna) aangebroken!

Deze week vindt de inauguratie van de nieuwe president van de VS plaats. Ook wel de machtigste man ter wereld genoemd. Nog voordat hij is benoemd heeft hij met een bizarre campagne om de strijd voor het presidentschap en allerlei uitspraken over Rusland, Putin, Europa en Taiwan en China de halve wereld al op de kast zitten.

Als nou iets mij het laatste jaar veel heeft bezig gehouden, dan is dat toch wel de presidentsverkiezingen van de VS. En eerlijk gezegd vond ik  de twee kandidaten van beide grote partijen vies tegenvallen. De vrouw “van”, en de meneer met het gekke haar. Is binnen die ruim 300 miljoen Yankees nou niemand anders geschikt met het talent om mensen en andere middelen aan zich te binden? Ronduit respect voor Bernie Sanders, hoe hij uit een kleine en mooie noordelijke staat Vermont, het zo lang wist op te nemen tegen de machtige Clinton. Bijzonder aan Sanders’ campagne was dat er zoveel “gewone” mensen support gaven aan zijn missie om dé genomineerde van de Democraten te worden. Dit in tegenstelling tot Clinton die openlijk steun kreeg vanuit de techies van Silicon Valley. Volgens The Wallstreet Post had ze budget van een half miljard dollar.

Moeite met bankiers heeft ze ook niet, niet dat dit erg is, maar het gaf bij mij wel het gevoel dat ze wel eens in de pocket kon zijn van de lobbyisten van Wallstreet.  Nu is het niet relevant wat ik voel, ik mocht toch niet stemmen, maar wat ik ervaar, dat zou een stemgerechtigde Amerikaan ook kunnen voelen. De Democratische top had op z’n zachtst gezegd de voorkeur voor Hillary, WikiLeaks legde de hand op interne mails en publiceerde deze ook. Gevolg: DNC voorzitter Debbie Wasserman zag zich genoodzaakt direct na het congres van de Democratische partij op te stappen om de eenheid te binnen de partij te herstellen en the Don te weerstaan. Kortom: een politica die al meer dan 30 jaar “meedraait” in het wereldje, een politieke partij die liever geen outsider aan de macht ziet komen, prima ingrediënten om als kiezer het laatste beetje vertrouwen dat je nog had in de politiek te te verliezen.

Al in 1988, 2000, 2004 en 2012 deed Donald Trump pogingen om in de race voor president van de VS te komen. Alleen in 2000 lukt hem dit, namens de Reform Party. De mainstream media deden altijd wat lacherig over hem, zo van die pannenkoek met z’n privéjet en maffe kapsel doet ook weer een duit in het zakje van de hysterie rondom de verkiezingen. En dat was lange tijd met de verkiezingen van 2016 niet anders. In eerste instantie veronderstelde men dat een Trump in de primaries wel zou worden uitgeschakeld door Jeb Bush of Ted Cruz. Dat het anders liep is bekend. De meeste polls en journalisten gingen er vervolgens vanuit dat het Hillary zou gaan worden. Pas op het allerlaatste moment, de stemmen werden geteld, Nederlandse tijd vroeg in de morgen van 9 november sloegen de uitslagen deze aanname in duigen. Ik herinner mij de verslagen en beduusde gezichten op het NOS journaal in de vroege ochtend. Het had best leuk leedvermaak geweest, even genoot ik er van. Maar daarna ook het besef dat deze grillige man, die gewend is alles te krijgen zoals hij het wil, de komende vier jaar de Commander in Chief is van de US. De machtigste man ter wereld. Hoewel, vrij snel na de verkiezingen verschenen berichten dat Rusland zich had gemengd in deze verkiezingen. Geen aanwijzingen voor hacks van stemcomputers, maar wel van mails en dus informatie. Trump die zich op een totaal andere wijze uitlaat over Putin dan Obama deed. Who’s in charge? Trump heeft luxe dat hij in beide “huizen” een meerderheid van zijn partij de Republikeinen heeft, maar om nou te zeggen dat deze partij dikke vrienden is met Trump, ho maar.

Trump heeft het voorrecht om meteen te kunnen beginnen met het voordragen van een nieuwe opperrechter voor de Supreme Court, als opvolger voor de in 2016 overleden Antonin Scalia. De Supreme Court kent nu 4 progressieve en 4 conservatieve rechters en 1 nog vacante zetel. De Republikeinen weigerde vorig jaar te stemmen met een kandidaat voorgedragen door Obama, waardoor de Supreme Court eigenlijk lam is, want stakende stemmen als het gaat om principiële uitspraken. En dat zijn aanstellingen voor het leven, dus een stempel van een president op de rechtstreek ook nadat hij allang het ambt niet meer vervult.

Ik vraag mij eerlijk gezegd af of Trump het met zijn attitude voor elkaar gaat krijgen de vier jaar zonder impeachment via het Huis van Afgevaardigde (vereist is een gewone meerderheid) en een bekrachtiging hiervan via de Senaat (twee-derde meerheid). House of Cards vind ik geweldig om te zien, maar met de huidige ontwikkelingen rondom Het Witte Huis zie steeds meer uit de serie als realiteit in het nieuws verschijnen. Gaat veel gebeuren!

Planet Funk Tears After The Rainbow

planetfunkrainbow

Lang geleden hoorde ik dit nummer van Planet Funk een keer in een magistrale live set van ik meen van Nick Warren. Op Spotify kan ik het nummer niet terugvinden, op Youtube wel. In de track is de bekende uitspraak van Julius Robert Oppenheimer verwerkt gesampled over hoe hij terugkijkt op de proef met Amerikaanse atoombom Trinity.

We knew the world would not be the same. A few people laughed, a few people cried, most people were silent. I remembered the line from the Hindu scripture, the Bhagavad-Gita. Vishnu is trying to persuade the Prince that he should do his duty and to impress him takes on his multi-armed form and says, “Now, I am become Death, the destroyer of worlds.” I suppose we all thought that one way or another.

David Bowie: 1947 – 2016

He is gone. Ziggy Stardust, The Thin White Duke of gewoon David Bowie. Heel toevallig is dat oudejaarsnacht de top 2000 net afgelopen was, het nieuws van middernacht nieuwsjaarsdag was te horen en direct daarna begon een live uitzending van een nieuwjaarsfeest. Het eerste nummer was afkomstig van Bowie, weliswaar gecoverd maar toch, het was Heroes. Hier het origineel.

Eerdere bewoners van ons pand

Of zij de eerste bewoners zijn geweest weet ik niet, maar in het Nieuwe Rotterdamsche Courant (voorloper van inderdaad) van 1913 heb ik wel twee edities een advertentie aangetroffen van “Ervaren Leraressen” welke zich uitgaven onder de namen Miss. White en Madame Perret voor onderricht in “Engelsch en Fransch”. Deze advertentie bevat ook het adres Henegouwerlaan 43 A. Ik vind de Tweede Wereld oorlog al lang geleden, maar dit bericht was zelfs nog voor de Eerste Wereldoorlog!

Advertentie in de Nieuwe Rotterdamsche Courant van 15 januari 1913, dus gewoon een ad van 103 jaar oud! Opklikken voor ware grootte.
Advertentie in de Nieuwe Rotterdamsche Courant van 15 januari 1913, dus gewoon een ad van 103 jaar oud! Opklikken voor ware grootte.

De Maas- en Scheldebode van 23 februari 1927 bevat op pagina 4 een overlijdensbericht van Hubrecht de Haas van Dorsser. Deze man woonde in het onderhuis van ons pand. Hij werd geboren op 12 december 1836 in Rozenburg (via Genealogie Online). Er zijn twee berichten te vinden op deze site, het tweede bericht, alleen zijn naam is geschreven als Hubregt, rest is in overeenstemming met het eerste bericht, zie tweede bericht hier. Het tweede bericht geeft aan dat hij op 7 oktober 1867 op 30-jarige leeftijd in Oude-Tonge trouwde met de toen 19-jarige Arentje Hendrika Baars.

Screenshot 2016-01-09 21.33.09

Niet lang naar zijn overlijden stierf zijn weduwe ook. In de Maas- en Scheldebode van 28 september 1927 staat een overlijdensadvertentie van zijn vrouw. Gevonden op Krantenbankzeeland.nl

Screenshot 2016-01-09 21.53.07

In het Rotterdamsch Nieuwsblad van 22 december 1927 staat een advertentie waarin de verkoop van het pand aan de Henegouwerlaan 43 wordt aangekondigd. De verkoop gaat via notaris A.P.W. van Meurs in het Notarishuis aan de Gelderschekade te Rotterdam.

Publieke verkoop van het pand in 1927

Het pand werd verkocht via een openbare veiling. Op een site las ik dat dit als volgt gaat. De veiling bestaat uit twee delen: opbod en afslag. Tijdens opbod probeert veilingmeester de hoogste prijs uit de zaal te ontlokken en om dat te stimuleren wordt trekgeld gegeven aan de hoogste bieder meestal 1% van de uiteindelijke opbrengst. Daarna volgt de tweede fase van de veiling, de afslag. De veilingmeester start met een veel te hoog bedrag voor het huis en zal steeds wat zakken. De eerste die ‘mijn’ roept, ‘mijnen’ genoemd, die is de koper. Roept niemand, dan is de hoogste bieder uit de eerste fase van de veiling de ‘gelukkige’.

Vooroorlogse geschiedenis van ons huis HGL43

In december 2008, op het moment van schrijven dus al meer dan 7 jaar geleden, schreef ik een post over een van de vorige bewoners van ons huis aan de Henegouwerlaan, Levie van Bueren. Ik vond dat zo’n bijzondere ontdekking destijds en dat heb ik altijd ervaren als een stimulans om verder te zoeken naar nog meer geschiedenis van ons huis.

Er zijn veel bronnen beschikbaar, ook veel digitaal. Een voorbeeld is Delpher.nl, een site waarop je meer dan 8 miljoen krantenpagina’s kunt raadplegen van de 17e tot en met de 20e eeuw is een initiatief van de Koninklijke Bibliotheek. Een andere is bron is het Stadsarchief Rotterdam met heel veel data. Deze bronnen heb ik de afgelopen tijd doorzocht en daarbij kwam ik weer een aantal interessante verwijzingen naar ons huis tegen.

Zo vond ik een gedetailleerd kartografische product uit 1903 van de Gemeente Rotterdam, waarop ook de Henegouwerlaan en ‘s-Gravendijkwal staan, nog grotendeels zonder bebouwing. De Henegouwerlaan was nog geen laan, op z’n best een laantje, het liep niet verder dan wat per 1905 de Oostervantstraat heet en eindigde bij een weiland, iets wat ik lastig kan voorstellen als ik er loop.

De dierentuin Blijdorp ligt op de plek waar nu de Weena, het Groothandelsgebouw en de zuidkant van het Centraal Station zijn gesitueerd. De 1e Middellandstraat was nog vrijwel onbebouwd en liep recht langs hetzelfde weiland.

Rotterdam Huisnummerkaart 1903 gemaakt door Gemeentewerken Rotterdam.
Rotterdam Huisnummerkaart 1903 gemaakt door Gemeentewerken Rotterdam. Bron hier en voor rest van de toenmalige stad op dezelfde schaal. Klik op de afbeelding voor grotere weergave.

Het Rotterdamsch Nieuwsblad van 3 augustus 1909 doet verslag van de gemeenteraadsvergadering. Een van de onderwerpen die werd afgewikkeld is de verkoop van twee stukken grond aan de heer M. van der Hoeven. Een van de stukken grond is gelegen aan de Henegouwerlaan, groot 8 aren en 35 centiare, of wel 835 vierkante meter. En dit tegen een prijs van ƒ 25 per vierkante meter.

Verslag van de aankoop van de grond waarop onder andere ons huis staat.
Verslag van de aankoop van de grond waarop onder andere ons huis staat.

Ik heb op dit moment geen idee wie deze Van der Hoeven is, in een advertentie uit een andere krant krijg ik wel te weten op welk adres hij te bereiken was. Op de 29 juni 1910 zie ik de tweede verwijzing naar ons adres. Zowel het benedenhuis als de bovenhuizen waren toen nog beschikbaar en te huur voor een prijs vanaf ƒ 450,– per jaar. Zowel de aankoop van de grond als de huur van de huizen zal voor die tijd hoog zijn geweest. In andere advertenties kom ik  namelijk grondprijzen voor ƒ 12,50 tegen. En huizen in dezelfde straat van hetzelfde bouwjaar ben ik tegengekomen voor ƒ 13.000,–. Een dame waarvan de portemonnee met daarin ƒ 1,50 werd gerold op de kermis aan de Beukelsdijks haalde de voorpagina van de krant.

Screenshot 2016-01-10 11.53.00

De oudste verwijzing die ik terug kan vinden naar ons adres is afkomstig van een pandkaart van de Gemeente Rotterdam. Op deze kaart is te lezen dat op 21 december 1909 via BW1664 de vergunning voor het bouwen van het pad werd afgegeven en dat het pand als bewoonbaar werd verklaard op 9 augustus 1910.

Klikken voor vergroten
Pandkaart van Henegouwerlaan 43, opklikken voor vergroten

Via een advertentie zag ik ook dat Van der Hoeven niet alleen ons pand heeft laten bouwen, maar ook dat van de nummers 39, 41, 45 en 47. Als je pandkaarten van de Gemeente Rotterdam er op nakijkt, dan zie je inderdaad dat de stichtingsdatum en de datum waarop de panden bewoonbaar waren gelijk ligt.

Henegouwerlaan 39 t/m 47 te huur of te koop in een krant uit 1910
Henegouwerlaan 39 t/m 47 te huur of te koop in een krant uit 1910

Ik ben momenteel aan het zoeken of ik meer kan vinden. In een volgende post probeer ik iets te schrijven over eerdere bewoners van ons pand. Wordt vervolgt!