Pieterpad: Schoonloo – Sleen

Het is herfst 2017, 20 oktober om precies te zijn. Ik heb weer in om te gaan lopen en heb hier ook tijd voor. De weersverwachting is wisselvallig en de reis naar mijn startpunt is lang. Hoewel het relatief is, met alles in het leven. Ik ga wel, vrijdag neem ik mij voor om de trein zo vroeg mogelijk te nemen, dat is om 7:05 dus vertrekken vanaf Rotterdam Centraal; naar mate de vrijdagavond vordert pas ik mijn ambitie aan, 8:05 is ook goed. Zaterdagochtend blijkt dat ik nog steeds flexibel ben: ik haal de trein van 09:05. Tegen half twaalf ben ik in Assen en pak daar de bus richting Emmen en stap uit in Schoonloo. Van daaruit start ik mijn 6e etappe van het Pieterpad. Het weer is acceptabel: het is droog, en ik ben blij dat ik niet zo vroeg ben aangekomen, want het ziet er uit alsof het eerder flink heeft geregend.

20171021_123719

In een stad loopt dat zo het riool in, maar hier blijft het lekker liggen in de uitgesleten looppaden die ik passeer. Toch ben ik blij dat ik ben gegaan, het weer wordt beter naarmate de tijd verstrijkt, de zon gaat zelfs af en toe lekker schijnen.

20171021_153305
Weer ziet er nu beter uit!

20171021_124152

De route zelf is mooi, veel herfst onderweg als ik door de bossen wandel of over open vlakten loop. De route gaat door het zuidoosten van Drenthe, vlak langs de grens van Nederland en Duitsland. Het gebied is afwisseld, veel bos, naald- en loofbos, heideveld en het einde van de route langs cultuurlanden. De ene keer loop ik over een blubberig zandpad, dan weer over een graspad, en daarna weer over een stuk fietspad of een oude weg keiweg.

20171021_152507
Tweesprong van twee oude keiwegen. Wat een werkt om al die keien te leggen en de weg te plaveien.

Wat mij achteraf opvalt is dat ik een flink tempo heb, maar wel meer foto’s maak dan ik tijdens de eerste reeks wandelingen van etappe één tot en met vier en tweede wandeldag van etappe vijf heb gemaakt. Onderweg kom ik prachtige herfstkleuren en veel verschillende paddenstoelen tegen, waaronder een enorme vliegenzwam, met een diameter groter dan mijn schoen!

20171021_175244

Ook kwam ik langs een monument voor de bedenkers van het Pieterpad. Ook loop ik langs een monument ter nagedachtenis aan Engelse soldaten die zijn neergestort met hun vliegmachine in de Tweede Wereldoorlog op 14 mei 1943.

20171021_165247
Monument voor soldaten neergestort vliegtuig op 14 mei 1943, omgeving Sleen.

Wat mij verder opviel was (opnieuw) de enorme rust in het gebied. Vanaf het moment dat ik de bus uitstapte tot aan mijn doel van deze dag, Sleen, ben ik nog geen 20 mensen tegengekomen! In Sleen koop ik wat bij een supermarkt, die met het blauwe logo, zit ook werkelijke waar in elke (uit)hoek van het land, en pak daar de bus naar Emmen. Via een stoptrein naar Zwolle en daar de IC naar huis. Weer 24 kilometer en een etappe die ik kan afstrepen. En het was wederom een mooi stuk in Nederland.

Pieterpad: Rolde – Schoonloo

Alweer een tijdje terug, 30 juli, liep ik opnieuw een stukje van het Pieterpad. Die dag was de tijd daar om van Rolde naar Schoonloo te lopen. Eerst natuurlijk van Rotterdam naar Rolde. Al kwart voor acht liep ik bij Centraal Station, feestgangers van de after parties van het zomercarnaval bietsen om een vuurtje voor hun sigaret. Iets na de klok van acht vertrekt de trein en laat ik Rotterdam achter mij.

De treinreis breng ik door met een boek van Dostojewski (deel 1 van de Russische bibliotheek) en een kop koffie en yoghurt als ontbijt. In Assen haal ik volgens planning een bus die mij naar Rolde brengt en zo kan ik ergens rond half elf starten. Vanaf de kerkbrink loop ik een stukje terug richting de camping waar ik langs kwam aan het einde van de 4e etappe. Ik kan niet meteen de juiste richting vaststellen; gelukkig weet een wat oudere man die wat rommelt in en om zijn tuin mij snel op weg te helpen. Hij legt uit dat ik het oude spoor kan aflopen. Weet ik dat ook weer, er liep dus ooit trein in dit Drentse dorp.

20170730_110101

Wat ik onderweg ook tegenkwam waren hunebedden van Rolde. Vlak hierna loop ik achter de eerder genoemde kerk wat meer het buitengebied in.

20170730_105656

Al snel loop ik over een graspad zo breed als een fietspad met aan weerszijde hoge begroeiingen, waaronder veel braamstruiken, waarvan de vruchten jammer nog niet geschikt zijn om te eten.

20170730_110634

Daar waar een asfaltweg mijn pad kruist, zie ik de oude spoorrails liggen, ik loop dus de route van het oude spoor. Het valt mij (opnieuw) op hoe enorm afwisselend dit landschap is waar ik wandel, via graslanden langs (dennen)bossen, via veengronden langs vennetjes en over een groot heideveld. Leuk vind ik ook dat veel van de route via onverharde wegen gaat. Een extra verrassing in deze route was de oversteek van de Andersche Diep.

20170730_120653

Via stepping stones in het water naar de overkant. Er hangt een touw zodat je wat houvast hebt. Zo afwisselend als het landschap is, zo is ook het weer die dag: felle opklaringen, loodgrijze hoge wolken en stevige regenbuien. Richting het eindpunt gaat het steeds harder regenen, gelukkig ben ik bijna in Schoonloo. De eerste 86 kilometer heb ik nu gelopen en heb veel zin de rest te lopen!

20170730_130105

NYC 10-AUG: High Line en Central Park

We gaan lekker lopen. Eerst naar de metro, die brengt ons naar downtown Manhattan. We lopen daar wat met een kleine omweg naar de Hudson rivier en gaan daar even lekker zitten op een van de vele bankjes aan het water. Ook al zo’n brede rivier, net als de East River. Mooi uitzicht op New Jersey, de stad (en staat) aan de andere kant van het water. Ook hier veel hardlopers. Ook moeders achter wandelwagens die hardlopen, en het lukt ze maar niet om de kleine in het halen.

DSC_2976
Uitzicht op de Hudson en New Jersey vanuit New York.

We lopen richting Gansevoort St, steken daar de straat in en lopen langs het Whitney Museum naar de High Line, een voormalig luchtspoor die eindigde bij Hudson Yards. Ik las in een van onze boekjes dat via deze lijn vlees werd vervoerd. Na lange tijd niet meer gebruikt te zijn als spoorlijn wilde de stad het spoor verwijderen. Initiatieven van de inwoners brachten het bestuur op andere gedachten. Nu is het een lange, groene tuin dwars door de westkant van Manhattan. De spoorrails zijn op de meeste plekken nog aanwezig, het groen groeit er lekker omheen.

DSC_2988

De High Line staaks haaks op de genummerde straten, beginnend net voor W 12th St tot aan W 34th. Vanaf het oude luchtspoor hebben we een prachtige inkijken in de kaarsrechte straten, volgebouwd met gebouwen uit eind 19e eeuw tot moderne gebouwen, soms nog in aanbouw.

DSC_3003
Uitzicht vanaf High Line op W15th St, richting Chelsea Market.

Onderweg zien we een glazenwasser, hij hangt in een soort van schommel, de touwen hebben de lengte van wat je eerder bij een trapeze zou verwachten.

DSC_3052
En de glazenwasser, hij zeemde voort.

Het eindpunt van het park bevindt zich rondom de rangeerplaats van de metro en een tunnel onder de Hudson en verbindt NYC met New Jersey. We pakken hier de metro en gaan richting Bloom’s Deli. Hebben we veel over gelezen, goede eten, veel keuze voor glutenvrij, leuk ook voor Liane dus. We kiezen voor de Special Rueben sandwich met pastrami en kiezen voor erbij nog wat franse frietjes, een stukje van de schil zit er nog omheen. Als we klaar zijn met eten en ik naar het toilet ben, dan raakt Liane aan de praat met een stel Amerikanen naast ons. Er ontstaat een leuk gesprek over het ontstaan van NY en de rol van de Engelse en de Nederlanders, waarbij ik leer dat Hudson wel een Engelsman was (zoals ik wist), maar door de Nederlandse WIC was ingehuurd (wat ik niet wist). Als we hebben afgerekend dan gaan we via de metro richting Central Park. We pakken de metro bij Grand Central, nadat we natuurlijk rond hebben gelopen in enorm hoge hal met z’n grote kroonluchters en indrukwekkende ornamenten.

DSC_3088

Het laatste stukje lopen we er naar toe, via East 60th St, langs de Metropolitan Club en het Sherman Momument. Sherman was een Noordelijk generaal tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog, 1861 tot en met 1865.

DSC_3113

Zodra we in het Central Park zijn, valt al snel op hoe het park ons als het ware opslokt, en het lijkt alsof we niet meer in een grote wereldstad rondlopen. Op de sirenes na dan natuurlijk. En de levendigheid in het park. Mooi en schoon en park, fijne afwisseling tussen levendigheid en rust. Kunstig om te zien hoe een stel acrobaten over een rij van zo’n 10 man heen springt, en prachtig om een groep zangers gospels te horen zingen onder Bethesda Terrace. Heerlijk de rust die je ervaart als je op een van bankjes zit.

Het weer speelt ook zeker rol, het is heerlijk zomers weer, blauwe lucht, zon, prettig warm in onze beleving. We lopen uiteindelijk langs het bassin, een grote plas, formeel heet het “Jacqueline Kennedy Onassis Reservoir”, Central Park Reservoir door de locals genoemd. Het pad rondom deze plas gebruiken hardlopers en joggers veel om hun rondje te lopen. Alweer krijg ik zelf ook veel zin om weer lekker te gaan hardlopen; wie heeft dat nou niet in deze omstandigheden?

DSC_3175

NYC 9-AUG: bootocht naar Staten Island, WTC & Washington Square Park

Al vrij vroeg op, voor half negen op straat, op naar Battery Park. Daar pakken we de boot naar Staten Island. De boottocht gaat over de Hudson Bay langs Ellis Island en Liberty Island. Na weken op een schip op zee te hebben gevaren kwamen vrijwel alle migranten langs het Vrijheidsbeeld.

DSC_2696
Vrijheidsbeeld, genomen van de ferry tussen Manhattan en Staten Island.

Daarna checks op Ellis Island voor ze ‘echt’ hun nieuwe wereld konden betreden. Mooi om er zo’n goed zicht op te hebben, zeker nu de zon schuin op het Vrijheidsbeeld scheen. De oversteek is zo’n 8 kilometer en neemt zo’n 25 minuten in beslag. Terug in Manhattan koop ik  bij Battery Park twee hotdogs als lunch: een met zuurkool en kaas en een met chili con carne.

DSC_2812

Leuk aan dit park is dat het over een tunnelcomplex ligt voor autoverkeer. Dit verkeer gaat ondergronds vlak ten oosten van de dokken van de ferry richting Staten Island en komt weer bovengronds aan de westkant, ten noorden van het park. Via Washington Street gaan we richting West Street, op naar de museum ter nagedachtenis aan de aanslagen van 911 en het nieuwe WTC gebouw. Op de plaatsen waar tot 11 september 2001 de twee gigantische torens de skyline van de stad bepaalde zijn nu twee grote gedenkplaatsen aangebracht. Op de rand, op borsthoogte staan de namen van de slachtoffers gegraveerd, gegroepeerd per organisatie. De vier randen vormen een vierkant, van deze randen stroomt water via groeven naar beneden, een waterval. Het zijn diepe putten. De torens waren zo’n 65 meter bij 65 meter in afmeting. Deze gedenkplaatsen zijn ruim 58 meter bijna 10 meter diep (bron). In het midden van de putten is een andere vierkant, veel kleiner, daar stort al het water in en we kunnen niet zien hoe diep dit is. Het is een indrukwekkend geheel om te zien.

DSC_2852
Een van de twee 911 memorial pools. Op de achtergrond de nieuwe WTC toren.

We gaan door naar het museum. Dit maakt het allemaal nog wat tastbaarder. Dit bevindt zich onder de gedenkplaatsen, die over de oude funderingen van de beide torens is aangebracht. Het opruimen van de resten van de torens heeft 1,5 jaar in beslag genomen. In het museum kan je de funderingen nog letterlijk zien liggen. Een zwaar gehavende ladderwagen van de New Yorkse brandweer (FDNY) is onderdeel van de tentoonstelling, evenals een stuk van de antenne die op de torens stond.

DSC_2872

Meeste indruk maakte namen de foto’s van de slachtoffers. Muren vol. En de namen die worden uitgesproken door de nabestaanden. Na het museum zijn naar de nieuwe WTC gegaan, op naar de top. Duurt even voor je binnen bent, of beter boven bent: eerst een rij voor de kassa, dan voor de beveiliging en de liften. Maar het uitzicht is het wel waard.

DSC_2930
Uitzicht vanuit de WTC richting het noorden van Manhattan. In de verte de Empire State Building.
DSC_2938
Brooklyne Bridge vanaf de WTC toren gefotografeerd.

Na dit uitzicht kwamen we beneden uit in een flink groot overdekt winkelcentrum, daar in de Apple Store een wereldstekker gescoord, zodat ik nog wat met mijn laptop kon doen tijdens de vakantie, bijvoorbeeld dit stuk schrijven!

DSC_2955

Na dit uitzicht zijn we via metro en wandelen naar Washington Square gegaan. Dit is een gezellig, levendig park, iets ten westen van Broadway, tussen West 3rd en West 8th Street. Aan de noordkant van het park staat een boog, met daarin onder andere een standbeeld van George Washington. Deed mij denken aan de Arc de Triomphe.

DSC_2957

Heel grappig: we zien regelmatig tijdens ons verblijf in New York eekhoorns. Slecht teken lijkt mij dat ze totaal niet schuw zijn, aan rand van het park weet ik er een goed op de gevoelige plaat te krijgen.

DSC_2968

Daarna lekker naar “huis” via de metro, we gaan er 10 blokken te vroeg uit, bij East 86th St, zodat we het laatste stukje naar East 97th St lopen. Onderweg nog even boodschappen gedaan in de buurt. ‘s Avonds genieten we lekker van ons onderkomen en gaan nog voor een korte wandeling naar Central Park.

NYC 8-AUG: van Manhattan naar Brooklyn per benenwagen

Het weer is ‘s nachts gelukkig verbeterd, het is gestopt met regen. Er is wel bewolking en de temperatuur komt niet verder dan een graad of 21, prima weer dus voor een lekkere wandeling door deze stad. Al vroeg, denk al voor 9 uur zijn we weg en hebben we het ontbijt al achter de kiezen. We lopen via onze E97 str naar de East River. Althans, zo ver als mogelijk, in eerste instantie komen we niet verder dan de 1st Ave. Deze lopen we een flink eind af. Uiteindelijk komen via de Trump World Tower langs het grote gebouw van de Verenigde Naties. Best aardig, al geniet ik meer van het wandel- en fietspad langs de East River wat erna al vrij snel volgt. Prachtige vergezichten over de flinke river, ik gok zo’n twee keer de Nieuwe Waterweg of de Nieuwe Maas en de skyline van de Williamsburg en Brooklyn. Onderweg komen we gigantisch veel hardlopers tegen, heel gaaf en inspirerend. Dat geldt overigens voor heel veel delen van de stad waar wij komen: veel joggers, hardlopers. Al met al denk ik geregeld even aan ‘onze’ Boompjes in Rotterdam.

DSC_2447
“De Boompjes van New York”, aan de East River. Op de achtergrond de Williamburg Bridge.

We lopen onder de Williamsburg Bridge, een flinke dubbeldeks hangbrug uit 1903 tussen Manhattan en Brooklyn. We denken even door te lopen naar de Brooklyn Bridge, de tweede volgende brug richting het zuiden van Manhattan, maar omdat we al een flink eind erop hebben zitten, gaan we met de Willamsburg Bridge mee de stad in.

DSC_2468

We lopen door Little Italy en door Little Chinatown en nemen daar wat te drinken bij een bekende keten die bagels en koffie slijt aan de Centre Street. Onderweg komen we gave straatkunst tegen.

DSC_2470

DSC_2473

DSC_2477
Neefje en nichtje van Fokke en Sukke

Daarna lopen we iets verder en komen we recht tegenover het New York County Supreme Court een gezellig druk parkje tegen, waar we nog even neerstrijken. Als we iets verder lopen komen we langs een gebouw met brede en hoge zuilen. Wij dachten dat dit de city hal was, volgens Google Maps is dit de locatie waar de President van Manhattan Borough is gehuisvest. Daar schuin tegenover in het City Hall Park, recht tegenover het begin van de Brooklyn Bridge staat een monumentaal gebouw waar de burgemeester van New York kantoor houdt. Hoe dan ook, wij gaan hier de oversteek maken van Manhattan naar Brooklyn, op Long Island.

DSC_2533

DSC_2553

En we zijn niet bepaalt de enige. Het weer is ondertussen ook steeds beter geworden en de drukte van andere toeristen is ook flink toegenomen. Het is wel de moeite waard gelukkig, wat een mooie, oude brug, die veel fotogenieke aanzichten van de stad biedt. Op de overkant aangekomen, Brooklyn dus, gaan we op zoek naar het park aan het water, recht tegenover Lower Manhattan, wat zicht biedt op de hoge skyline van dat deel van de stad.

DSC_2598

We gaan van Pier 1 naar Pier 5, komen gave initiatieven als een pop-up pool en een sportcomplex op een pier tegen, en gaan dan een stukje Brooklyn in via Joralemon street en drinken wat bij de de Mac aan de Court Street. Bij Borough Hall Station kopen we een ticket voor de metro (en de bus), welke vanaf eerste gebruik 7 dagen geldig is in de hele stad, slim om te kopen, kosten 33 dollar. Als je een los ticket koopt, dan zijn de kosten 2,75 dollar per rit, ongeacht hoeveel je qua afstand aflegt. Zodra je de uitgang hebt gepakt en opnieuw het station wil betreden, ben je opnieuw dit bedrag kwijt. Die 33 dollar zijn het dus al vrij snel waard. Als we thuis zijn, we voelen ons al snel thuis in onze nieuwe omgeving, dan denk ik na over het eten. Het is nog steeds mooi weer en ik heb op eerste dag in New York veel street food tentjes gezien; we lopen naar zo’n tent bij het Guggenheim museum, zo’n 10 minuten lopen van ons tijdelijk appartement. Daar haal ik voor een paar dollar gele rijst en gegrild vlees. Kip, rund. Met knoflook- en sambalsaus, en een mini stukje ijsbergsla, het doet mij denken aan kapsalon, maar dan met rijst in plaats van patat (en gelukkig zonder kaas).

20170808_192150
Soort Kapsalon, dan in het Amerikaans, met rijst.

NYC 7-AUG: eerste dag en regen

Regen. En nog eens regen. Gelukkig geen keiharde zon op ons dakkie. Maar dit is ook niet echt lekker, maar we zijn wel in New York! Met een paraplu op begeven we ons dapper op weg. We hebben gekeken of er wat glutenvrije zaken zijn waar Liane haar slag kan slaan. En ja, die zijn er plenty, zij ook weer blij, en ik ook, want het is zo leuk als zij ook eens wat lekkers kan halen zonder het risico er beroerd van te worden. We lopen via de Museum Mile over 5th Ave. Uiteindelijk komen we bij ergens uit bij E62nd S en Lexingthon Ave, veel brown stone gebouwen ook daar, zie foto, daar ga ik eten bij Korean Express. Lekka lekka, ik kies voor Chicken Bibimbap. Prima vers (veel groente en kip en rijst) en ook leuk geprijsd.

20170807_172404

20170807_141418

We gaan weer naar huis, want nog steeds regen. ‘s Avonds waag ik mij aan twee pizzapunten: die twee zijn denk ik net zo groot als een formaat pizza tussen de 25 en 30 cm. We smeden plannen voor de volgende dagen. En kopen twee zelf samengestelde tickets met attracties die wij willen gaan doen.

20170813_224728

NYC 6-AUG: de heenreis en aankomst

Greenland

Snelle reis, althans zo ervaar ik dat. Onderweg nog veel mooi luchten gezien, en het witte uitgestrekte Groenland omringt door azuurblauw water (zie afbeelding)! Dan het vliegveld. Wat ik had verwacht is heel circus bij het ‘binnenkomen’ van de VS. Dat was het dus niet. Geen rij, we konden beide direct doorlopen naar een ‘officer’. “Do you have something to declare?” vroeg de kerel, denk jonger dan ik zelf, nogal ongeïnteresseerd aan mij. En “what is the purpose of your visit?”, terwijl hij lekker achterover hing in zijn stoel mijn paspoort bestudeerde. Even vier scans maken van beide handen en de duimen afzonderlijk, stempel en we waren binnen. Even de bagage wachten uit het ruim, duurde wel even een half uurtje, en door de laatste barrière, een verklaring van bagage afgeven, en done. Op naar de taxi. Dat duurde wat langer, niet te vinden, dus bellen. Een oudere kerel haalt ons op, we hebben geen voucher geprint, was niet nodig volgens de site, volgens meneer wel. Mevrouw van taxicentrale op vliegveld geeft aan bij meneer dat mailen ook prima is, meneer akkoord. Toch weer niet, zijn centrale aan de telefoon, en bevestigd hem dat alles in orde is en zijn betaling ook akkoord is. Ik vraag hem of alles in orde is, hij bevestigd. De rit gaat in een Amerikaanse Ford SUV en we gaan al vrij snel over de highway. Echt galant rijdt meneer niet, maar who cares, ik niet in ieder geval. Heel mooi is het uitzicht wat we hebben op de skyline van de stad, het maakte grote indruk op me. Ik voelde me als een pesant, voor het eerst oog in oog met the big city. De stad is druk, als altijd. Via een tunnel komen we van New Jersey in Manhattan en al snel zien we straten als Broadway, Amsterdam Avenue en borden die wijzen op Central Parker, so we’re getting closer…

Dan worden we gedropt in onze straat, vlakbij ons gebouw. De eerste sleutel doet z’n werk en laat ons in de hal toe en we komen via de trap op “onze” etage aan. De tweede sleutel. Die lijkt er minder trek in te hebben. Wat een gehannes zeg, onze host heeft al even contact gelegd en gevraagd hoe onze reis was en of we al “ingecheckt” zijn. Ik reageer terug dat we nu bijna binnen zijn, maar de sleutel het niet lijkt te doen. Door het gerommel aan de deur komt een buurman eens kijken, hij legt uit hoe de deur werkt. In plaats van naar rechts, moeten we naar links draaien om hier de deur te openen. Eenmaal binnen treffen we een appartement zoals we ons dat ook hadden voorgesteld. Prima aan ruimte, weinig daglicht, wat prima is als het heet weer is zoals nu het geval is. En een waanzinnig grote en fijne hoekbank. Waar we ons al gauw even op neervleien. Heerlijk na zo’n dag reizen. Eten zou fijn zijn, want voor ons gevoel is het al diep in de nacht. Wat het in Nederlandse tijd ook is, daar is het dan zo’n 3 uur maandagochtend. Ik kook nog wat eieren, da’s nu even onze supper voor vandaag.

Pieterpad: Pieterburen – Rolde

Al lang geleden las ik ooit iets over het Pieterpad. En van verschillende mensen hoorde ik dat ze lange afstand wandeling (deels) had gelopen en dat dit goed was bevallen. Het boekje lag al een tijd klaar, en mijn hikingschoenen had ik al meer af- dan ingelopen.

Na voorbereidingen in de zin van oefenen met tent opzetten en het aanschaffen van een lichtgewicht slaapmatje en een wandeling met mijn nieuwe backpack, was het op 8 juli dan zover. Via de trein ging ik van Rotterdam naar Groningen en stapte over van NS naar Arriva om via dieseltrein in Winsum aan te komen. Daarna nog een stukje met de bus naar Pieterburen, het startpunt voor mijn Pieterpad-ervaring.

20170708_121207
Startpunt Pieterpad, of het eindpunt, net welke richting je de route loopt natuurlijk.

Daar aangekomen wijst de klok al het middaguur aan. Voor ik start aan mijn wandeltocht eet ik eerst een tosti en drink twee koppen koffie. Dan is het tijd om te gaan. Winsum is het einddoel voor mij vandaag. De route gaat dwars over akkers, bruggen en wegen naar het eerste dorp wat ik tegenkom is Eenrum. Mooi kerkje en een bijzondere waterpomp (helaas niet op de foto gezet). Wat mij direct opvalt is dat de mensen elkaar vriendelijk groeten, altijd weer leuk omdat mee te maken als je de ‘grote’ stad gewend bent. En het tweede is dat de route zo ontzettend goed is aangegeven.

Ruim twee uur nadat ik ben gestart arriveer ik in Winsum, het eindpunt is herberg De Gouden Karper. Ik loop iets terug en vlak voor de brug over het Winsumerdiep ga ik naar links, op naar de camping Marenland. Daar krijg ik een plek voor mijn trekkerstentje.

20170708_151020
De Gouden Karper, eindpunt voor etappe 1.

Leuk en schone camping, gezellig eigenlijk. Toen mijn tent stond, ging gelukkig lekker snel, naar het dorpje gegaan naar een AH voor een ontbijtje voor de volgende dag en wat fruit.

Daarna wat biertjes weggetikt bij de herberg en wat zitten lezen uit Dostojevski’s “Verzamelde Verhalen”. Niet echt heel gezond na een lekker stukje lopen: een portie bitterballen als diner en deze wegspoelen met wat bier. Waren er wel acht dat zijn nog porties!

Het weer is perfect om lekker in een tentje te liggen, niet te koud, niet te warm, weinig wind. Het slapen gaat natuurlijk voor geen meter, maar wel lekker ontspannen met prima muziek, lekker dommelen. Uiteindelijk slaap ik zo’n 4 uur, want de nogal wat vroege vogels. In de bomen van de camping floten ze er lustig op los. Tegen zes uur vind ik wel prima en kom ik mijn veldbed uit en ga rustig aan alles weer opruimen en inpakken.

Aan de waterkant van het Winsumerdiep ga ik lekker even zitten en eet mijn ontbijtje. Uit een van de campers die aan het water staan komt een vrouw en zet koffie. Heel aardig dat ze even naar mij toe komt en vraagt of ze mij “plezier kan doen met een kop koffie”.

Top dus, mevrouw heeft vroeger ook veel rondgetrokken met een rugzak. Prachtig toch die simpele en spontane gebeurtenissen?

Ergens rond half acht loop ik weg, de start van de tweede etappe van het pad dat naar de Sint Pieter leidt! Als einddoel heb ik in ieder geval Groningen. Volgens het boekje 21 kilometer, omgekeerde en bijna het dubbele van de 12 van de eerste dag. De route start eigenlijk direct achter de camping en al vrij snel ga ik een flink eind door de weilanden. Voordat ik in dit weiland sta, moet ik over een hek heen, pal daarachter ligt een kudde schapen. En die vinden het niet nodig een centimeter aan de kant te gaan.

20170709_080019

Nou ik zie wel, en als mijn voet bijna de grond raakt, dan vinden ze het toch tijd worden iets te wijken, al blatend. Naast dat de boer(en) dus toestaan dat je over hun land loopt, landloper bent, merk ik tijdens deze route ook sommige delen over hun (achter)erf gaan. Gastvrij dus!

20170709_080319

Net na de schapen stuit ik op dit tafereel: hoe mooi en weids!

20170709_081021

Ergens in de route tussen Klein Garnwerd en Garnwerd nader ik een brug over het Reitdiep, wat vroeger heel wat geweest moet zijn, want er liggen serieuze zeedijken om dit water. Jammer dat de route achter de dijk en niet over deze dijk loopt. Iets later loop ik er overigens wel naast. In een weiland vol koeien staat een koe het water, de uitslover.

20170709_093538

De route leidt mij wat zigzaggend langs dit water en over terpen. Een van de terpen waar ik overheen loop is die van Oostum. Ik las dat deze terp mogelijk al uit de IJzertijd stamt, in (Noord-)Nederland ergens vanaf de 5e voor onze jaartelling. Hoewel er maar een paar boerderijen en huizen staan heeft het wel een kerkje, bouwstijl Romaans.

20170709_100008
Romaans kerkje van Oostum

Dus ook al flink oud, ergens uit de 13e eeuw. Via Wierum, ook al een gehucht, loop ik verder naar Groningen. Vanaf dat moment zie ik de Martinitoren al in de verte.

20170709_102523
Terp bij Wierum

Om een een lang verhaal wat in te korten: ik bereik de stad en loop via het mooie Noorderplantsoen. Als ik daaruit loop, steek ik opnieuw het Reitdiep over, steeds verder het hart van Groningen in. Om 12 uur ben ik op Vismarkt, en ik ben aardig op, niet van het lopen op zich, wel van de ballast op m’n rug / heupen. Ik loop naar het einde van de etappe van deze dag, de overzijde van het station. Ik ga daar eens lekker zitten nadenken over hoe nou verder. Ik besluit om mijn lichaam rust te geven en lekker een hotel te boeken, de keuze valt op The Student Hotel, vooral vanwege het feit dat het nieuw en goedkoop is. Ik zie er tijdens het inchecken nogal wat verhit uit, was ook best warm, en de dame achter de desk biedt mij wat verkoeling aan: ik krijg een ijsje, chill! Ik slaap er lekker bij en ‘s avonds pak ik nog een paar gouwe rakkers en eet wat bij de Drie Zusjes. Het hotel bevalt mij goed, ik slaap lekker en vast. Het publiek: veel internationale toeristen en achtergebleven studenten (want zomervakantie). De volgende dag ga ik na een lekker ontbijtje weer op stap. Haast maak ik totaal niet, ik ga ergens om 9 uur naar het ontbijt en check rond half elf uit bij het hotel.

20170710_091819
Goede start van de dag!

Het doel van deze derde dag is om Zuidlaren te halen. Het weer is wat onzeker, het is broeierig en zonnig als ik Groningen verlaat. En als ik langs het mooie Hoornse Meer en het Paterswoldsemeer loop richting Haren, dan is het mogelijk nog mooier. Ik loop door het stille Haren. En denk terug naar de rellen die hier een paar jaar terug plaatsvonden. In mijn ‘eigen’ nooit saaie wijk heb ik dat nog nooit meegemaakt, maar ik kan het mij wel inbeelden. Maar hier, Haren? Ik loop langs de bebouwde kom via een smal fiets- en wandelpad. Van achteren nadert een wat ouder stel mij. Ze beginnen een praatje en vragen of ik het Pieterpad loop, wat ik natuurlijk bevestig. Zij hebben hem ook gelopen en zijn nu met de camper in de buurt van plassen waar ik net langs liep en fietsen lekker in de buurt. Ze hebben veel gelopen hoor, zelfs van Nederland naar Santiago de Compostela. Na nog even leuk te spreken met elkaar gaan vervolgen we dezelfde weg weer, zij fietsend, ik lopend. Volgens de gids bevindt zich in Haren een horecagelegenheid, fijn want ik ben wel toe aan wat drinken. Jammer voor mij loop ik op maandag en dat is nou net de dag dat deze uitbater de zaak dicht heeft. Ik overweeg om ergens aan te bellen, maar gok erop dat het wel goed komt. En dat komt het, ergens redelijk in de middle of nowhere kom ik een drinkwatervoorziening tegen! Ik loop verder en kruis de spoorlijn tussen Assen en Groningen via een ijzeren spoorbrug, volgens de gids uit 1920, dus al 97 jaar oud.

20170710_133448
Spoorbrug, 1920.

Ik loop niet alleen steeds verder van de stad af, zo voelt het ook echt. Wegen die kronkelen, asfalt wat overgaat in een zandweg en overgaat in een smal paadje door de weilanden. Een mooi stukje noemt men daar het Tranendal, hoe mooi en dan zo’n naam.

20170710_134416

En dan door een bos en zo om een een heideveld heen, de Appelbergen. Daar voorbij kom ik een bordje tegen van een horecagelegenheid, het is dan al zo’n half drie. Ik loop veel, dus een loempia met patat, geen punt toch. En met een lekker Italiaans ogende salade. Ik vervolg mijn weg weer en loop een paar kilometer verder langs “De Hondsrug” van Nivon en overweeg er mijn tent op te slaan. Maar ik doe het niet, ik wil mijn doel van vandaag halen, Zuidlaren. Via een zandpad kom ik uiteindelijk aan de rand van dit dorp. Daar ben ik zo onhandig om voorbij een supermarkt te lopen, te gefocust op de camping een paar kilometer verderop. Ik verwacht daar wel wat te kunnen kopen. De camping heeft plek dus ik ga verder. De tent snel opgezet en omdat er dus niets meer open is op de camping ga ik terug naar het dorp. Zo’n 3 kilometer. En terug ook weer dezelfde afstand. Ik heb het dan wel redelijk gehad en heb die dag 36 kilometer afgelegd in totaal. Waar ik echt geluk mee heb is dat ik mijn tent open en de eerste dikke regendruppels in mijn nek voel vallen. Niet slecht, want het is nog steeds flink broeierig. Als ik mij even later ga douchen, dan ervaar ik dat het veld blank staat. Minder vind ik dat het ook redelijk hard onweert. De volgende dag, redelijk slecht geslapen, again, regent het niet meer. Wel verneem ik dat het die dag opnieuw hard gaat regenen en dan 15 uur achter elkaar. Tja, wat nu. Ik ruim alles lekker op en neem mij voor om ondanks dit vooruitzicht de route van Zuidlaren naar Rolde te lopen.

Al snel ben ik onderweg, ik denk dat ik ergens tussen acht en half negen weg ben. De route is afwisselend: eerst door een strak gepland bos uit de jaren 20 of 30 van de vorige eeuw. Dan door een veld waar de Drentse Aa doorheen meandert met paarse orchideeën in de kant, dan weer een bos, totaal geen structuur in te vinden deze keer, dan weer door een veengebied waar ik via zuwe doorheen liep.

20170711_092006

En daarna via de Gasterse Duinen, een heideveld, langs een hunebed naar Gasteren. Daar aangekomen begint het te regenen, ik trek daarom mijn regenjas uit de tas.

20170711_095207

20170711_095956
Hunebed op de Gasterse Duinen

Als ik hem goed en wel aan heb, stopt het weer. Ik ga even zitten en denk wat ik ga doen. Het weer is er niet beter op geworden sinds deze morgen, maar mijn lijf ook niet. En ik merk dat hierdoor mijn focus weer terugschiet naar het maken van de kilometers op zich, het kunnen afvinken, in plaats van het genieten van de omgeving en het zwerven zelf. Ik ga toch door, nog zo’n 7 a 8 kilometer te gaan, moet lukken. Als ik dorpje uitloop dan ga ik al vrij snel het Ballooërveld op. De wegen over dit veld zijn oeroude karrensporen van vroegere handelsroutes.

20170711_114659
De Galgenberg op het Balooërveld

Ik las dat dit wegen uit prehistorie zijn, wat mij als liefhebber van geschiedenis zeker aanspreekt. Eigenlijk is het Ballooërveld een necropolis, een dodenstad. Er liggen volgens het boekje van het Pieterpad “maar liefst veertig grafheuvels” en “een urnenveld”. Als gezegd ik was redelijk kapot, het was zo eenzaam. In de wetenschap dat ik op een prehistorisch kerkhof rondloop, het bracht mij een wat vreemd gevoel. Als “kers op de taart” liep ik nog langs een de Galgenberg, een grafheuvel waar de veroordeelden in de middeleeuwen gedoemd waren te sterven tussen hemel en aarde. Kennis en kunde om een voorbijganger een macaber gevoel te bezorgen, dat konden de Middeleeuwers wel. De weg kronkelt over het veld, de toren van Rolde is zichtbaar maar staat steeds op een ander punt van de horizon.

20170711_120826
Eindelijk, einddoel Rolde is goed in zicht en bijna bereikt!

Als ik eindelijk de zandwegen verlaat loop ik over een veld en daarna via een landweg bereik ik het dorp Rolde. I made it! Na een kwartier wachten brengt een bus mij naar Assen en van daaruit ben ik met ruim 2 uur weer terug op mijn basis, Rotterdam.

Ik kijk terug op een paar leuke en mooie dagen in prachtige en afwisselende omgevingen. Ergens wist ik het wel, het is tijdens deze dagen nog eens bevestigd: wat heeft Nederland een hoop mooie plekken! Wat is mij verder opgevallen: veel mensen die ik hierover sprak liepen de route ooit, of kennen wel iemand die dit deed. Maar hoewel het zomer was en het weer meestal prima was om te wandelen, kwam ik maar zelden mensen tegen.

Ga ik het verder lopen ja, zeker. Ga ik anders aanpakken: ja, zeker, dat ook.

(Ik heb tijdens het schrijven het stuk tussen Rolde en Schoonloo inmiddels gelopen, meer over dat stuk later).

Ping-pong bubbles

Muziek. Er zijn weinig dagen dat ik er niet naar luister. Youtube, Mixcloud, Soundcloud en natuurlijk heel veel Spotify. Soms hoor ik het amper, omdat ik bezig ben met iets. Maar heel vaak raak helemaal enthousiast, dromerig, somber of blij van muziek. Prachtig toch! Wat dacht je van dit nummer van Yosi Horikawa?

Lam met abrikozen

Dit pinksterweekend heb ik weer eens moeite genomen een gerecht te maken wat ik nooit eerder maakte. Altijd leuk om te doen, omdat ik dan weer wat nieuws leer, en wat is nou leuker dan iets doen wat je nooit eerder deed? Begin dit jaar heb “50 Great curries of India” van Camelia Panjabi aangeschaft. Naast de 50 curries gaat ze eerst in op de filosofie en de definitie van Indiase keuken en beschrijft ze de oorsprong en het gebruik van allerlei kruiden en verse specerijen. Als je zegt curry, denk ik aan bijzonder pittig eten. Een speciaal stuk wijdt ze dan ook aan pepers, niet minder dan 10 varianten.

Anyways, dat die pepers niet altijd dominant aanwezig zijn bewijst dit recept waarin een speciale rol voor lamsvlees en abrikozen is bedacht. Het is een vrij simpel te maken gerecht, maar kost wel tijd, zeker 6,5 uur, al hoef je er een flink deel niet bij te zijn omdat het om week- of suddertijd gaat.

Voor zover ik de kruiden nog niet in huis had, heb ik ze gekocht op de zaterdagmarkt aan de  Binnenrotte, met dik 460 kramen meer dan genoeg te vinden. Meer dan de gedroogde abrikozen en cardamoms had ik niet nodig. Continue reading “Lam met abrikozen”