Snelle reis, althans zo ervaar ik dat. Onderweg nog veel mooi luchten gezien, en het witte uitgestrekte Groenland omringt door azuurblauw water (zie afbeelding)! Dan het vliegveld. Wat ik had verwacht is heel circus bij het ‘binnenkomen’ van de VS. Dat was het dus niet. Geen rij, we konden beide direct doorlopen naar een ‘officer’. “Do you have something to declare?” vroeg de kerel, denk jonger dan ik zelf, nogal ongeïnteresseerd aan mij. En “what is the purpose of your visit?”, terwijl hij lekker achterover hing in zijn stoel mijn paspoort bestudeerde. Even vier scans maken van beide handen en de duimen afzonderlijk, stempel en we waren binnen. Even de bagage wachten uit het ruim, duurde wel even een half uurtje, en door de laatste barrière, een verklaring van bagage afgeven, en done. Op naar de taxi. Dat duurde wat langer, niet te vinden, dus bellen. Oudere kerel haalt ons op, we hebben geen voucher geprint,was niet nodig volgens de site, volgens meneer wel. Mevrouw van taxicentrale op vliegveld geeft aan bij meneer dat mailen ook prima is, meneer akkoord. Toch weer niet, zijn centrale aan de telefoon, en bevestigd hem dat alles in orde is en zijn betaling ook akkoord is. Ik vraag hem of alles in orde is, hij bevestigd. De rit gaat in een Amerikaanse Ford SUV en we gaan al vrij snel over de highway. Echt galant rijdt meneer niet, maar who cares, ik niet in ieder geval. Heel mooi is het uitzicht wat we hebben op de skyline van de stad, het maakte grote indruk op me. Ik voelde me als een pesant, voor het eerst oog in oog met the big city. De stad is druk, als altijd. Via een tunnel komen we van New Jersey in Manhattan en al snel zien we straten als Broadway, Amsterdam Avenue en borden die wijzen op Central Parker, so we’re getting closer…

Dan worden we gedropt in onze straat, vlakbij ons gebouw. De eerste sleutel doet z’n werk en laat ons in de hal toe en we komen via de trap op “onze” etage aan. De tweede sleutel. Die lijkt er minder trek in te hebben. Wat een gehannes zeg, onze host heeft al even contact gelegd en gevraagd hoe onze reis was en of we al “ingecheckt” zijn. Ik reageer terug dat we nu bijna binnen zijn, maar de sleutel het niet lijkt te doen. Door het gerommel aan de deur komt een buurman eens kijken, hij legt uit hoe de deur werkt. In plaats van naar rechts, moeten we naar links draaien om hier de deur te openen. Eenmaal binnen treffen we een appartement zoals we ons dat ook hadden voorgesteld. Prima aan ruimte, weinig daglicht, wat prima is als het heet weer is zoals nu het geval is. En een waanzinnig grote en fijne hoekbank. Waar we ons al gauw even op neervleien. Heerlijk na zo’n dag reizen. Eten zou fijn zijn, want voor ons gevoel is het al diep in de nacht. Wat het in Nederlandse tijd ook is, daar is het dan zo’n 3 uur maandagochtend. Ik kook nog wat eieren, da’s nu even onze supper voor vandaag.