Spannende tijden zijn (bijna) aangebroken!

Spannende tijden zijn (bijna) aangebroken!

Deze week vindt de inauguratie van de nieuwe president van de VS plaats. Ook wel de machtigste man ter wereld genoemd. Nog voordat hij is benoemd heeft hij met een bizarre campagne om de strijd voor het presidentschap en allerlei uitspraken over Rusland, Putin, Europa en Taiwan en China de halve wereld al op de kast zitten.

Als nou iets mij het laatste jaar veel heeft bezig gehouden, dan is dat toch wel de presidentsverkiezingen van de VS. En eerlijk gezegd vond ik twee kandidaten van beide grote partijen vies tegenvallen. De vrouw “van” en een meneer met gek haar. Is binnen die ruim 300 miljoen Yankees nou niemand anders geschikt met het talent om mensen en andere middelen aan zich te binden? Ronduit respect voor Bernie Sanders, hoe hij uit een kleine en mooie noordelijke staat Vermont, het zo lang wist op te nemen tegen de machtige Clinton. Bijzonder aan Sanders’ campagne was dat er zoveel “gewone” mensen support gaven aan zijn missie om dé genomineerde van de Democraten te worden. Dit in tegenstelling tot Clinton die openlijk steun kreeg vanuit de techies van Silicon Valley. Volgens The Wallstreet Post had ze budget van mijn een half miljard dollar.

Moeite met bankiers heeft ze ook niet, niet dat dit erg is, maar het gaf bij mij wel het gevoel dat ze wel eens in de pocket kon zijn van de lobbyisten van Wallstreet.  Nu is het niet relevant wat ik voel, ik mocht toch niet stemmen, maar wat ik ervaar, dat zou een stemgerechtigde Amerikaan ook kunnen voelen. De Democratische top had op z’n zachtst gezegd de voorkeur voor Hillary, WikiLeaks legde de hand op interne mails en publiceerde deze ook. Gevolg: DNC voorzitter Debbie Wasserman zag zich genoodzaakt direct na het congres van de Democratische partij op te stappen om de eenheid te binnen de partij te herstellen en the Don te weerstaan. Kortom: een politica die al meer dan 30 jaar “meedraait” in het wereldje, een politieke partij die liever geen outsider aan de macht ziet komen, prima ingrediënten om als kiezer het laatste beetje vertrouwen dat je nog had in de politiek te te verliezen.

Al in 1988, 2000, 2004 en 2012 deed Donald Trump pogingen om in de race voor president van de VS te komen. Alleen in 2000 lukt hem dit, namens de Reform Party. De mainstream media deden altijd wat lacherig over hem, zo van die pannenkoek met z’n privéjet en maffe kapsel doet ook weer een duit in het zakje van de hysterie rondom de verkiezingen. En dat was lange tijd met de verkiezingen van 2016 niet anders. In eerste instantie veronderstelde men dat een Trump in de primaries wel zou worden uitgeschakeld door Jeb Bush of Ted Cruz. Dat het anders liep is bekend. De meeste polls en journalisten gingen er vervolgens vanuit dat het Hillary zou gaan worden. Pas op het allerlaatste moment, de stemmen werden geteld, Nederlandse tijd vroeg in de morgen van 9 november sloegen de uitslagen deze aanname in duigen. Ik herinner mij de verslagen en beduusde gezichten op het NOS journaal in de vroege ochtend. Het had best leuk leedvermaak geweest, even genoot ik er van. Maar daarna ook het besef dat deze grillige man, die gewend is alles te krijgen zoals hij het wil, de komende vier jaar de Commander in Chief is van de US. De machtigste man ter wereld. Hoewel, vrij snel na de verkiezingen verschenen berichten dat Rusland zich had gemengd in deze verkiezingen. Geen aanwijzingen voor hacks van stemcomputers, maar wel van mails en dus informatie. Trump die zich op een totaal andere wijze uitlaat over Putin dan Obama deed. Who’s in charge? Trump heeft luxe dat hij in beide “huizen” een meerderheid van zijn partij de Republikeinen heeft, maar om nou te zeggen dat deze partij dikke vrienden is met Trump, ho maar.

Trump heeft het voorrecht om meteen te kunnen beginnen met het voordragen van een nieuwe opperrechter voor de Supreme Court, als opvolger voor de in 2016 overleden Antonin Scalia. De Supreme Court kent nu 4 progressieve en 4 conservatieve rechters en 1 nog vacante zetel. De Republikeinen weigerde vorig jaar te stemmen met een kandidaat voorgedragen door Obama, waardoor de Supreme Court eigenlijk lam is, want stakende stemmen als het gaat om principiële uitspraken. En dat zijn aanstellingen voor het leven, dus een stempel van een president op de rechtstreek ook nadat hij allang het ambt niet meer vervult.

Ik vraag mij eerlijk gezegd af of Trump het met zijn attitude voor elkaar gaat krijgen de vier jaar zonder impeachment via het Huis van Afgevaardigde (vereist is een gewone meerderheid) en een bekrachtiging hiervan via de Senaat (twee-derde meerheid). House of Cards vind ik geweldig om te zien, maar met de huidige ontwikkelingen rondom Het Witte Huis zie steeds meer uit de serie als realiteit in het nieuws verschijnen. Gaat veel gebeuren!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *